:)

/pokonuj złych ludzi swym opanowaniem

nie daj się im wyprowadzić z równowagi

 jeśli są złośliwi, nie bądź złośliwy w zamian

jeśli wściekły pies ugryzie cię, a ty ugryziesz go w odwecie, 

sam staniesz się psem/

naprawdę prawda

taka jak to, że jest sezon na pomarańcze

i na kawę, ale to nie nowina

:)

explore dream discover

nie jest nowiną, że zdecydowanie bardziej od siedzenia w centrum Warszawy,
wolę siedzenie na górkach w Fordonie
dlatego nie dziwne że chodzę tutaj całkiem szczęśliwa
bo miejsce w którym się budzę sprawia, że mam ochotę... budzić się tam częściej

\

tutaj Panna Ogórek, która cofa wszelkie zastrzeżenia do co motorów

i po dzisiejszym dniu chciałaby jeden taki

Alfredo mógłby być moim ojcem (podejrzewam że i dziadkiem)

ale jest naprawdę szaloną bestią

pokazał mi dzisiaj tak piękną stronę Portugalii 

że to był jeden z tych momentów,w którym mogłabym umierać (chociaż nie preferuję)

bo to co czułam było warte wszystkiego

jeśli mogłabym robić zdjęcia w czasie drogi to pewnie i tak bym nie robiła,

- żeby nie tracić tych momentów

jednym słowem chodzi o dwie rzeczy -

szczęście i wolność

i nie chodzi o jakieś tam szczęście i jakąś konkretną wolność

ale chodzi dokładnie o ten stan, który trwa chwile

ale pozwala Ci wierzyć we wszystko, włącznie z sobą i całym światem

Panna Ogórek w raju

 Panna Ogórek u celu podróży

“Twenty years from now you will be more disappointed by the things that you didn't do than by the ones you did do. So throw off the bowlines. Sail away from the safe harbor. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover.” 

180 km od Lizbony
2450 km od Anglii
3250 km od domu

ja i 15 hektarów świeżego powietrza
czyli czas na Alentejo

co kraj to obyczaj

stare, zawsze aktualne powiedzenie o którym warto pamietać podczas podróży g.d.z.i.e.k.o.l.w.i.e.k

na ten przykład...

nie wiem czy obyczajem narodowym w Portugalii jest przechodzenie na czerwonym świetle, przez środek skrzyżowania albo po prostu tam-gdzie-jest-Ci-wygodniej

ale nawet jeśli na początku wydaje się to trochę niebezpieczne, dziwne albo jakiekolwiek

to zaręczam, że nawet nie zorientujesz się kiedy zaczniesz robić dokładnie to samo

dzisiaj dowiedziałam się, że tutaj najpierw patrzy się na to czy nie jedzie samochód, a dopiero potem na kolor światła

i to prawda - niezależnie od tego czy niedaleko pasów stoi grupa policjantów czy tłum pieszych przechodzący na czerwonym świetle tamuje ruch samochodów

- nie pytaj, po prostu rób to samo

i w tym miejscu nie sposób poruszyć ukształtowania terenu w Lizbonie

szalona sprawa, idziesz pod górę tylko po to żeby zaraz zejść, tysiące schodów, niekończące się drogi prowadzące na szczyt i spowrotem, brukowana kostka niekoniecznie odpowiednia dla obcasów

i rzecz niezbędna - k.o.n.d.y.c.j.a 

Lizbona to miejsce dla miłośników spacerów, choć nie brakuje tu stacji metra, autobusów, tramwajów to i tak głównie idziesz - przed siebie, za siebie, czasami obok siebie jak już nie masz siły

i stąd OGROMNY SZACUNEK dla każdego kto zdał w tym mieście egzamin na prawo jazdy

a jeszcze większy szacunek dla kierowców autobusów, którzy muszą wykonywać niewyobrażalne manewry pomiędzy wąskimi, wąziutkimi uliczkami, tłumem ludzi i koniecznością zatrzymywania się na przystanku, który znajduje się na przykład... na zakręcie

/ekofado

tramwaj numer 28 i drobna kolejeczka

słynny dlatego, że jedzie przez całe stare miasto i umożliwia zobaczenie lizbońskich perełek

pranie, pranie wszędzie 

wywieszone w różnych kombinacjach, w każdym możliwym miejscu

i generalnie dużo kontrastów-

Portugalia nie jest bogatym krajem, a jeśli chodzi o Lizbone często można spotkać żebrzących ludzi albo takich którzy śpią gdziekolwiek

nie należy się zrażać i uprzedzań do tego miejsca, ale jednak trzeba o tym wiedzieć 

tak samo warto wiedzieć, że należałoby naprawdę się postarać, 

żeby szukając marihuanny takowej nie dostać 

ja na przykład ledwo co usiadłam na Praca do Comercio (dawniej po prostu - Plac Handlowy) a już miałam obok siebie kilku kolegów chcących sprzedać mi 'naprawdę dobry stuff'

a na koniec - taki tam pucybut

dzisiejszy dzień w Portugalii spędziłam z rodowitym portugalczykiem, jędząc specjały portugalskiej kuchni więc jedyne co mogę teraz zrobić to zasnąć szczęśliwa w portugalskim łóżku

bo w końcu co jest lepsze od jedzenia?

Lisboa antigua reposa

zaczynając od zupełnego początku nie mogę nie wspomnieć o nocy na lotnisku

znalazłam sobie wesołe miejsce do spania i względnie wypoczęta ruszyłam na odprawę

zgodnie ze starą zasadą uruchomiłam system, trochę czasu zajęło sprawdzenie zarówno mnie jak i mojego bagażu, ale ostatecznie okazało się że nie mam 5kg kokainy i mogę iść dalej

rozmawiając przez telefon sprawdziłam numer bramki i ruszyłam

okazało się, że niezbędne będzie skorzystanie z pociągu  bo akurat terminal o wdzięcznej nazwie 25 był nieco dalej

plan był prosty: wysiąść w przedziale 19-39 czyli na drugim przystanku

oprócz tego, że już wtedy wiedziałam że coś jest nie tak wszystko szło względnie dobrze

po opuszczeniu pociągu zobaczyłam ekran informujący o dwóch odlotach -

z czego pierwszy był do Rzeszowa a drugi do Oslo

nie miałam czasu na to, żeby zemdleć więc szybko popędziłam po kogoś kto mnie stamtąd wydostanie

no i oczywiście nikogo takiego nie było :)

stwerdesa zajęta była pasażerami a pracownicy lotniska w tamtym miejscu akurat nie istnieli

zostało 20 minut do zamknięcia bramek lotu do Lizbony

a mi pozostało patrzeć przez okno na miejsce w którym powinnam być

mogłam albo wyskoczyć przez okno i przebiec po płycie lotniska do miejsca mojego przeznaczenia

/wikipedia

albo zobaczyć gościa, który nagle pojawił się za biurkiem 

wtedy sprawki potoczyły się dość szybko

okazło się, że mam skorzystać z telefonu i zadzwonić 'do góry', powiedzieć gdzie jestem, gdzie lece i wtedy ktoś po mnie przyjdzie

no tak, ale czas się kurczył a ja wiedziałam, że nie załatwie tego tak szybko jak przemiły koleś w odblaskowej kamizelce

siłą woli (a pewnie gdyby się nie zgodził to i siłą fizyczną) wyciągnęłam go zza biurka 

3 sec i po sprawie

prawie byłam spokojna

i wten ukazał się miły ragazzi z Włoch, z walkie-talkie i misją zawiezienia mnie na odpowiedni terminal

wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy

(jak się okazało do bramki nmer 50, a nie 25 - jeśli mam być szczera to nawet nie wiem czy jakieś 25 w ogóle istnieje)

ucieliśmy sobie miłą pogawędke o Włoszech, o la notte rose w której miałam okazję brać udział

i znowu, prawie byłam spokojna

dojechaliśmy do celu, wysiedliśmy, ragazzi pootwierał dla mnie drzwi i zaczął kierować się do wyjścia

hola hola, myślę sobie, panie Miły ale gdzie się Pan wybiera

zostało mi 10 minut a ten życzliwy towarzysz usiłował mnie zostawić na PUSTYM terminalu

tłumacząc przy tym, że zaraz ktoś się tutaj pojawi

byłam pewna, że jeśli chodzi o te miejsce tu nikt się tutaj nie pojawi chyba, że za kilka godzin, dni czy lat

usiłowałam wytłumaczyć to pracownikowi lotniska ale on był grzecznie nieustępliwy i w dalszym ciągu się wycofywał w stronę drzwi

co więcej miałam trafić do bramki numer 50, a tam były bramki zaczynające się od 51

mi ten fakt wydał się podejrzany od samego początku, mojemu towarzyszowi - ani trochę

sugerował, że na pewno jestem w dobrym miejscu 

przy tym wszystkim był tego tak pewny, że przekonałby niejedną osobę

no ale nie mnie, bo jakoś trudno było mi uwierzyć że bramka numer 50 nagle zaktualizuje się w tym miejscu

powiedziałam mu, że ma ze mną zostać do czasu aż ktoś się tutaj nie pojawi

bo tłumaczenie, że na bank jestem w złym miejscu straciło już sens

w międzyczasie wspomniałam, że jestem blisko rozpłakania się TUTAJ I TERAZ

to chyba podziałało, bo wziął swój sprzęt i przemówił

dokładnie coś na wzór 'young lady is in panic' (swoją drogą naprawdę dziwne - przecież byłam zaledwie na lotnisku, mój samolot odlatywał za chwilę, a gościu kazał mi czekać w fikcyjnej kolejce, przy nieistniejącej bramce)

no i w końcu stało się - koleś w głośniku przemówił, że 50 jest na drugim piętrze 

po czym mój ‘wybawca’ przybrał minę jakby mu ktoś właśnie oznajmił, że Włochy nie istnieją w zamian za to powstało państwo Płatków Śniadaniowych

zerwał się z miejsca i zaczął iść w kierunku windy (pominę fakt, że była cały czas obok, ale tylko pracownicy znają zabezpieczenia i hasełka...)

otworzył windę do której wsiadłam -

nie miałam siły nic mówić a kiedy zobaczyłam bramkę numer 50 i czekających w kolejce ludzi z biletami Stansted-Lisbon, miałam ochotę ...

w sumie ochotę na to, żeby po prostu wsiąść do samolotu

z tej historii nasuwa się kilka wniosków:

1. fakt, że jesteś na lotnisku dzień wcześniej wcale nie oznacza, że zdążysz na samolot

2. jeśli rozmawiasz przez telefon sprawdzając bramkę, możesz być prawie pewien że trafisz tam gdzie nie powinieneś

3. jeśli do wskazanej bramki, podróżujesz pociągiem oznacza to, że nie ma drogi powrotnej bo przecież pociąg dowozi ludzi, ale ich nie odbiera bo przyloty są w zpełnie innym miejscu

4. jeśli zorientujesz się, że wszystko się pochrzaniło i nie będziesz z całych sił obstawał przy swoim to nawet obecność pracownika lotniska nie uratuje Ci tyłka

tak właśnie zaczęła mi się niedziela

potem było tylko lepiej, w samolocie siedziałam obok Fabiena, który choć w Portugalii nie był przez 5 lat wytłumaczył mi wszystko, czekał na mnie i wsadził do odpowiedniego metra

(potem wsadził tam samego siebie więc byłam uratowana)

ale o tym innym razem

kanary kanary

Fuerteventura czyli hiszpańska wyspa należąca do Afryki

i nic w tym dziwnego skoro bliżej z Fuerty jest na Maroko niż do Hiszpanii

wraz z pobliską Lanzarote i Gran Canarią wyznaczają prowincję Las Palmas

czyli  miejsce wypoczynku dla spragnionych pięknych plaż i słońca

byłam w styczniu, wróciłam opalona i zadowolona

może pogoda nie wynosiła 40*C i zdarzała się mżawka

ale patrząc prawdzie w oczy to był STYCZEŃ

a sugerując się prognozami pogody w Europie podczas zimy

to właśnie Wyspy Kanaryjskie przodują pod względem wysokich temperatur 

Fuerta czyli wyspa o charakterystycznym wyglądzie, różni się od plaż z karaibskich pocztówek

ale trudno się dziwić skoro przeważają  tam wulkaniczne i pustynne okolice

co sprawia, że z jednej strony zyskujemy ocean, a z drugiej góry

jako, że wylądowaliśmy w połowie wyspy nalezało podjąć decyzję co zwiedzić – górę czy dół

i tak z Calety de Fuste wybraliśmy się na wierzchołek do Corralejo

dobra decyzja, nie tylko ze względu na piękne plaże i masę surferów

ale i człowieka, którego udało nam się poznać

a potem podróżując autostopem trafić do jego domu na zupełnym środku pustkowia

pewne jest to, że nikt lepiej nie opowie Ci o miejscu w którym jesteś

od człowieka który jest tam od dłuższego czasu

dlatego zyskaliśmy coś więcej niż smak grzanego wina i guacamole

- towarzysza podróży ;-)

fakt, że płaci się w euro jest dobry dla kogoś kto zarabia  w funtach 

bo wakacje nie okazują się drogie a w zamian za to niezapomniane

my preferowaliśmy przede wszystkim wino na plaży

i jedzenie (bo to kochamy) z tendencją do rotacji co posiłek 

 – niestety trzeba się liczyć, że najczęściej serwowane jest ‘to co turyści lubią’

a nie to ‘co turyści powinni jeść będąc w Hiszpanii’’ – czyli hiszpańskie specjały

co nie znaczy, że na Fuercie jest źle i niedobrze

bo wręcz przeciwnie

dzięki temu, że trafiliśmy do Pieros Cafe mieliśmy bogate w rozrywkę wieczory –

bo miejsce to okazało się najlepszym z możliwych

świetna atmosfera, wspaniali wykonawcy a przy tym doskonała zimna sangria

i tak o Fuercie można mówić godzinami

bo chociaż byliśmy tam zaledwie tydzień to wspomnień uzbierało się całe mnóstwo

i jedna rada dla podróżujacych w tamte rejony –

badźcie gotowi na pewne niespodzianki

jak twarz zdziwionego recepcjonisty, który pyta dlaczego nie wypożyczacie samochodu 

( każdy kto był na Fuercie powie, że auto jest wskazane

bo można objechać całą wyspę w jeden dzień)

a gdy odpowiadacie, że dlatego iż według zasad można od 21 lat a Wy tyle nie macie

to recepcjonista staje się jeszcze bardziej zdziwiony i wygląda tak jakby pierwszy raz o tym słyszał

(choć wszędzie w internecie rzetelnie podkreślony jest ten warunek)

także albo okaże się, że prawo które istniało nie istnieje

albo wręcz przeciwnie

- napijecie się wody w autobusie a kierowca będzie bliski zatrzymania pojazdu

żeby zwrócić Ci uwagę, że tak nie wolno

ot, rozbieżności

kocham cię jak irlandie

czyli tytuł piosenki, którą uwielbiam i kraj do którego wracam po raz kolejny

Irlandia – naprawdę zielona wisienka na naprawdę smacznym torcie

tym razem wyjazd był dość krótki, ale wystarczył żeby zwiedzić, zobaczyć, 

się pośmiać, się zdziwić, wrócić zadowolonym i naprawdę zmęczonym

Ennis, Shannon, hrabstwo Clare

nie wiem jak wygląda to w innych okolicach ale tutaj zieleń na zieleni wyprzedza się 

z krową na krowie

urocze wąskie drogi (mniej urocze dla kierowców) prowadzą na klify

najbardziej znane Cliffs of Moher przyciągają miliony turystów i nie-turystów

strzeżone i ogrodzone zwieńczone tabliczką, że dalej idzie się już tylko na własną odpowiedzialność

podobno tam zabija się najwięcej ludzi,

podobno - bo szczerze mówiąc brakuje rzetelnych informacji na ten temat

co nie zmenia faktu, że zawsze znajdą się chętni którzy pójdą dalej

w najwyższym miejscu klify osiągają ponad 200 metrów

co porównywalne jest z dziesięcioma ósmymi piętrami

nie ukrywam, że to własnie tam adrenalina jest największa

w szczególności gdy zbliżysz się jak do krawędzi, położysz płasko na ziemi 

i spojrzysz w dół

- co prawdę mówiąc ani nie wygląda bezpiecznie, ani bezpiecznie nie jest

ale dopóki nie spadniesz, zapewniam że przeżycia są niezapomniane ;)

a świadomość swojej maluczkości wobec świata naprawdę realna

w Irlandii nie można zapomnieć o wypiciu Guinessa czyli ciemnego piwa, które swą popularność zyskało na wyspie dzięki irlandzkiemu przedsiębiorcy o tym właśnie nazwisku

(teraz piwo znane i lubiane jest wszędzie ale nikt nie ma wątpliwości skąd pochodzi)

przypuszczam również że wszędzie można dostać owcę – symbol tejże wyspy – nieważne czy szklaną, metalową czy pluszową - warto ją przy sobie mieć

nie można też nie pójść, nie zobaczyć, nie usłyszeć słynnej irlandzkiej muzyki, wszechobecnej na wyspie

nieistotne czy to pub czy sklep z pamiątkami – wejdźcie tam

angielski funciak zamieniony jest na wszystko-za-euro

a Primark to nic innego jak Penneys

więc bez obaw, angielska siostra nie zaskoczy Cię cenami

+
podejrzewam, że nie każdy kojarzy Travellersów

czyli irlandzkich cyganów, mieszkających w przyczepach kempingowych

do których nikt poza ‘swoimi’ raczej nie przychodzi

przeciętny irlandczyk  nie lubi przeciętnego travellersa

a przecietny travellers nie przepada za przeciętnym irlandczykiem

z racji tego, że nie chcę rodzić stereotypów na podstawie historii, które zasłyszałam 

i które były tylko i wyłącznie złe i negatywne względem travellersów
muszę powstrzymać się od opinii, bo nie chcę generalizować
ale nie ulega wątpliwościom, że warto wiedzieć że istnieje taka grupa
żeby potem się niepotrzebnie nie dziwić